Antenna Audio is een wereldwijd bedrijf dat onderdeel van discovery is,  wat zich bezighoudt met het bedenken van audiotours. Zo heeft men audiotours gemaakt voor het rijksmuseum, het Van Gogh museum en de nieuwe kerk. Tijdens zijn college kregen we tal van voorbeelden te zien en te horen. Erg leuk om te zien was de hoeveel verschillende audiotours er zijn. Zo zijn er volwassenen tours, kindertours, tours met bekende Nederlanders maar gelukkig heb je ook nog tours met gewoon een specialist. Er interessant vond ik de tour waar een schilderij van Jan Six onder de loep werd genomen. Een nazaat van Jan six gaf zijn verhaal over het schilderij, wat normaal bij hem thuis hangt.

Tot conclusie kan ik meedelen dat audiotours vooral persoonlijk blijven. Ik denk dat je audiotours alleen echt kunt beoordelen op inhoud en technische kwaliteit. Helaas wilde de gastspreker niet zeggen wat zo’n audiotour kost, dat vond ik wel een beetje flauw.

Audiotour olympische buurt

 Radiomaker Jorrit Brenninkmeijer ontwikkelde ter gelegenheid van de opening deze zomer van het herinrichtte Stadionterrein in Amsterdam een audiotour met de naam Stadionplein FM. Tot nu toe was die audiotour alleen te beluisteren door bij de Olympic Experience (het sportmuseum in het Olympisch Stadion) of de nabijgelegen bibliotheek ‘Olympisch Kwartier’ kosteloos een MP3-speler en hoofdtelefoon te lenen. Sinds kort is de audiotour ook gratis van internet te downloaden (zie www.www.stadionpleinfm.nl). De audiotour leidt je anderhalf uur rond door het gebied tussen het Olympisch Stadion en het Olympiaplein in Amsterdam. ‘Audiogids’ Jeroen Spitzenberger (die ‘Prins Valentijn’ speelt in de film ‘Alles is liefde’) geeft aanwijzingen voor de wandeling en vertelt sportfeitjes over de plekken die de wandelaar passeert (zoals het geboortehuis van Rinus Michels en het voormalige Olympische Zwembad).

Wat ik erg leuk vond was dat je ook gesprekken te horen krijgt met buurtbewoners, sporters en sportverslaggevers. Zo is er een gesprek met mevrouw Van der Werf, en vertelt dat er eigenlijk nooit een olympisch dorp is geweest, en dat de atleten gewoon bij gastgezinnen werden ondergebracht. Wat natuurlijk een heel andere draai geeft aan het verhaal.  

Verder was er ook nog het verhaal van Rob Dénis, zoon van Harry Dénis, die in 1928 aanvoerder was van het Nederlands voetbalelftal en in ’28 de Olympische Eed uitsprak. Hij vertelt de verhalen die zijn vader hem vertelde over de opening van de Olympische Spelen van 1928.

En zo zijn er nog tal van dit soort persoonlijke verhalen geselecteerd zoals:  Jack van Gelder, die in deze buurt het voetbalvirus opliep, Henk Faanhof, deelnemer aan de Tour de France van 1954 die in het Olympisch Stadion startte en fysiotherapeut Reinier van Dantzig, die op het Olympiaplein Marco van Basten begeleidde tijdens zijn revalidatie.

Al deze verhalen vormen samen een heel goed beeld van de sportgeschiedenis in de Stadionbuurt. Erg goed waren ook de liedjes die speciaal voor de olympische spelen waren uitbracht om de sfeer van 1928 nog extra te benadrukken.

Wat ik persoonlijk minder vind is dat er hier echt sprake is van éénrichtingsverkeer, je kunt ook niet terugspoelen alleen het hoofdstuk na hoofdstuk beluisteren.

Maar verder is het echt fantastisch om te doen op een vrije dag. Lekker stukje wandelen en helemaal gratis. Op de website kun je ook nog een routekaart downloaden zodat je weet hoe je moet lopen. Nogmaals zeker de moeite waard als je wat meer wilt weten over de Nederlandse sportgeschiedenis.

Audiotour verhalen van de Wester Gasfabriek

 Gedurende deze audiotour wordt je meegenomen door een onderzoeker (Peer Mascini) van het Instituut voor Ongeschreven Geschiedenis op zoek naar vergeten verhalen van de Westergasfabriek.  

De Maker van de audiotour is radiomaakster Bente Hamel, bekend van het radioverhaal over de excentrieke postbode Ferdinand Chéval, dat ze samen met Spinvis heeft gemaakt. Hamel laat zien dat de tijd van grintbakken al heel lang voorbij is, en het audioverhaal, mede door de opmars van de computer, nog niks aankracht heeft ingeboet. Sterker nog: door de populariteit van mp3-spelers en i-pods kunnen radioverhalen voortaan op maat worden gemaakt voor elke locatie.

De verhalen die je krijgt te horen zijn grappig, triest en gaat vooral eigenlijk over gewone mensen. Mensen die er zijn opgegroeid. Om enkele voorbeelden te noemen Wie stonden er vroeger stiekem te zoenen in het Zuiveringsgebouw? Wie plonste er in de Haarlemmertrekvaart? En wat is er eigenlijk gebeurd op de plek van het grote grasveld? Peer Mascini vertelt in deze unieke audiotour allerlei grappige en spannende verhalen die zich afspeelden rond de Westergasfabriek in Amsterdam.

Het leuke van deze tour vindt ik dat ik elke dag wel langs de Westergasfabriek kom en er eigenlijk niks van weet. Door de audiotour heb ik toch het besef gekregen hoe speciaal de Westergasfabriek eigenlijk is voor de Westerparkbuurt. Naast al deze verhalen krijg je ook een goede indruk over de functies van de verschillende gebouwen.

Wat ik wel erg jammer vind van de tour is dat de routebeschrijving niet echt uitgebreid genoeg is. Ik zou graag wat meer achtergrondinformatie hebben gewild om nog meer te weten te komen over het gebouw en historie etcetera. Dit is erg moeilijk uit de verhalen van de buurbewoners te halen. Wel staan er overal informatiebordjes bij de route, dit vind ik echt een pluspunt.

Nogmaal een erg goed initiatief ter promotie van het Westerpark. Wel vindt ik dat ze de audiotour wat meer mogen promoten. Aangezien ik de indruk heb dat veel mensen die vlak bij het park wonen er niets van weten.

Het audiotour-setje is te huur voor 3 euro bij de Bakkerswinkel, vlakbij de ingang van de Wester Gasfabriek. Open: dagelijks tussen 09.00 en 18.00 uur (niet op maandag). De tour is ook gratis te downloaden op je eigen mp3-speler bij het instituut voor ongeschreven geschiedenis (www.instituut-voor-ongeschreven-geschiedenis.nl).

 Audiotour Van Gogh Museum

 Ook was ik nog bij het van Gogh museum langsgegaan. Ja een lekker culturele kerst zou je kunnen zeggen. Het Van Gogh Museum beheert de grootste verzameling werken van Vincent van Gogh ter wereld: ruim 200 schilderijen, ongeveer 500 tekeningen en meer dan 700 brieven, evenals zijn verzameling Japanse prenten. Daarnaast heeft het museum ook een grote collectie kunstwerken van andere 19e-eeuwse schilders en beeldhouwers. De vaste collectie bevindt zich in het hoofdgebouw. De tentoonstellingsvleugel aan het Museumplein biedt plaats aan een breed scala van actuele tentoonstellingen over 19e-eeuwse kunst. In de kerstvakantie ben ik naar het Van Gogh Museum geweest. Het museum biedt een audiotour aan die je voor 4 euro kan doorlopen.

Erg leuk vond ik dat je zelf kon bepalen of je iets wilt horen of niet, zo kon jezelf je tempo bepalen en hoefde je niet een bepaalde route te volgen.

Wat ik erg goed vond was dat de audiotour was ingesproken door acteurs en niet een suffe conservator, waardoor je een erg goede indruk kreeg over hoe Vincent zich zou hebben gevoeld en je dus beter kon inleven in de schilderijen.

Wat me opviel was dat ik het erg moeilijk vond om mezelf in te leven in de schilderijen omdat ik meer bezig was met de tekst dan met het schilderij. De kwaliteit van de Audiotour vond ik wisselend, soms kreeg ik geen technische achtergrond verhalen en soms wel, wat het af en toe wel eens verwarrend maakte. Wat ik ook erg vervelend vond was de koptelefoon, hierdoor kon je moeilijk communiceren met andere mensen omdat je dan telkens je koptelefoon moest afdoen. Erg vervelend was de achtergrondmuziek, hierdoor verloor ik mijn aandacht voor het schilderij en was ik meer bezig met de muziek.

Ik had eerlijk gezegd meer verwacht van de audiotour. Ik denk dat ik meer structuur in de audiotour had verwacht, waardoor ik het meer als een last heb ervaren dan een toevoeging. Ik vond wel dat de  rondleiding genoeg informatie gaf voor de gemiddelde bezoeker. Bij veel audiotours krijg ik toch de indruk dat men teveel informatie geeft waardoor de aandacht juist gaat verslappen, dat was bij deze audiotour bij mij niet het geval. Als afsluiting zou ik het Van Gogh museum willen meegeven, dat ze de audiotours misschien kunnen koppelen aan een website, waardoor bezoekers zelf hun mening kunnen geven om zo toch het éénrichtingsgevoel een beetje te beperken.

Volgens Renate was het vrij moeilijk om aan goede verhalen te komen omdat men in de Turkse cultuur hier helemaal niet zo mee bezig is. Zij geven hun tradities op een andere manier door bijvoorbeeld van mond tot mond of door elkaar na te doen en elkaar mee te helpen. Vooral de Nederlanders willen alles vastleggen en bewaren.  Het was daarom zaak om eerst vertrouwen te krijgen bij de Turkse gemeenschap. Uit deze verhalen is uiteindelijk een film gemaakt over deze gemeenschap.

Persoonlijk vraag ik me af in hoeverre het nut heeft om hier een film van te maken. Naar mijn mening moet zulk project eerst een concreet doel hebben, en niet zomaar een filmpje maken en in het archief stoppen of op internet zetten.

Ik denk dat deze film op de lange termijn wel nuttig kan zijn voor de gemeente Dordrecht en zijn bevolking. Hoewel ik van mening ben dat je met zomaar een filmpje maken en op internet plaatsen niet klaar bent. Ik denk dat men zichzelf juist moet afvragen hoe ze zoiets gaan inzetten en of ze er echt iets mee gaan doen.

Afgelopen week was er een gastcollege dat ging over het project Kumpulan.

Voor dit project had men een twee generaties vrouwen bij elkaar gezet die samen een Indonesische maaltijd gingen bereiden. Door dit te filmen kwamen allerlei gewoontes en tradities onbewust boven drijven, die je eigenlijk nooit opmerkt. Veel van deze gewoontes waren over genomen door de tweede generatie hoewel deze niet in Indonesië waren opgegroeid. Een goed voorbeeld hiervan is dat iedereen proefde met de handen omdat dit hygiënischer is. Dit is een typisch Indonesische manier van proeven wat iedereen dan ook deed op de film. Ik vond het erg boeiend om te zien dat je doormiddel van een video gewoontes en tradities van een volk kunt zien die je normaal niet opmerkt.

 

Niet iedereen weet wat verstandelijke gehandicapten in het dagelijks leven doen en wat voor mogelijkheden er zijn voor hen. Het project ‘Hein ook’ is door Stichting Hein van den Eijnden in het leven geroepen om het werk dat mensen met een verstandelijke beperking tastbaar te maken en om collega’s op ideeën te brengen in hun keuze voor werk. Op de site krijgen mensen met verstandelijke beperking een plek om voor zichzelf een website aan te maken. Hier presenteert de doelgroep zichzelf. Deze presentaties dragen bij aan het versterken van hun eigen identiteit.

Op deze site www.werktook.nl krijgt iedere deelnemer een eigen webadres.Immers iedereen die wat wil vertellen, heeft tegenwoordig een eigen domein of een weblog. Met deelname aan ‘Hein ook’ wordt duidelijk gemaakt dat ook mensen met een verstandelijke beperking werken, een eigen verhaal hebben en erbij horen in onze samenleving.

Het project Talk to me is ontwikkeld door Visual Text en staat voor wandelen met een mobieltje en MP3-spelers. Met alles erop en eraan: beschrijvingen, routeaanwijzingen, foto’s, tekeningen. Voorwaarde is dat je beschikt over i-mode, gprs, vodafone life, umts, enzovoort, kortom: mobiel internet. Een print is niet eens nodig. Door slechts op één toets van je mobieltje te klikken, wordt je geleid naar de volgende stap in de route. Meer informatie kun je vinden op www.talktomenl.nl 

 

LabforCulture.org is de website en een handige database voor onderzoekers en kunstenaars. Met een grote, goed georganiseerde collectie en links naar culturele organisaties, fondsen, online bronnen, nieuwsbrieven en publicaties. Maar ook voor DST verhalen. Na het klikken kun je online partners zoeken voor een cultureel project, een discussie opstarten over de rol van de kunstenaar, je netwerk uitbreiden over de grenzen, of horen wat mensen in Oekraïne denken over jouw werk. Er zijn blogs uit Siberië en Macedonië, en wat let je om er zelf een te starten over het culturele leven in Brabant. Ook kun je links en beschrijvingen toevoegen aan de database. Zelfs de voor de site gebruikte techniek is geschikt voor samenwerking en uitwisseling. De broncode van de ontwikkelde software is open source, dat wil zeggen voor anderen te zien en opnieuw te gebruiken. LabforCulture is een initiatief van de European Cultural Foundation.

De website is bedacht door Viva Rio, een organisatie die zich sinds 1993 inzet om het leefklimaat in Rio’s sloppenwijken te verbeteren. Behalve met Viva Favela probeert zij digitale buitensluiting tegen te gaan door favela-bewoners goedkope, draadloze toegang tot het internet te bieden. Sinds de start in juli 2001 groeide het aantal bezoekers aan de Viva Favela naar tachtigduizend per maand. De verhalen over de ‘Favela-cultuur’ worden regelmatig opgepikt door de gangbare media. Viva Favela beheert eveneens een netwerk van gemeenschapsradiostations die met elkaar zijn verbonden via internet, de animatiesite Camitolândia over het leven in de favelas en diverse hiphopsites.

 Het mooie van dit soort websites is dat er telkens verhalen bij komen, en dat het ongelooflijk is hoeveel er zich kan afspelen in een buurt. Alle verhalen van het geheugen van Oost worden eerst gescreend zodat er geen onzin op komt en dat alles goed te lezen is. Dit kan soms jammer zijn omdat de redactie soms de sfeer uit een tekst kan halen. Toch vind ik het nog altijd beter dan het maar te laten voor wat het is anders wordt de site te onoverzichtelijk.  Ook zijn niet altijd alle verhalen interessant genoeg om op de website te plaatsen.

 Enige opfrissing van de website zou wel weer eens mogen gebeuren. De lay-out van de website ziet er erg verouderd uit. Dit zou weleens de bezoekersaantallen van de site kunnen laten dalen. Ook promotie doormiddel van simpele links op websites van de overheid of website van instellingen die zich inzetten in Oost, kunnen de website levendig houden. Ik denk dat men snel tot actie moet komen wil men de website behouden tot wat het is/was.  

 

Het Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC) heeft een vernieuwde website.

Er zijn erg veel verbeteringen aangebracht op het vlak van web 2.0.

Zo kunnen mensen ook hun verhalen, en nieuws kwijt. Ook kan men een bijdragen doen op een online forum. Tevens kunnen mensen commentaar geven op verhalen. Leuk om even te bekijken: www.bhic.nl